Masz się gdzie wyprowadzić? Świetnie! Pewnie początkowo może to być kosztowne i uciążliwe, ale na dłuższą metę oszczędzi Twojemu sercu wiele bólu. Kończąc zarówno ze związkiem, jak i ze wspólnym mieszkaniem, masz okazję do stworzenia zupełnie nowego domu, w którym przejdziesz rekonwalescencję i zrobisz krok naprzód. Czytaj też: Czy związek oparty na przeciwieństwach może być udany? Wyprowadzka (czyli krok do przodu) Jeśli to Ty będziesz się wyprowadzać, zrób to tak szybko, jak to tylko możliwe. Nawet jeśli na jakiś czas musisz wprowadzić się do przyjaciół, jest to lepsze rozwiązanie niż spędzanie całych tygodni w miejscu zbrodni. Zawsze możesz swoje rzeczy umieścić w garażu czy płatnej przechowalni do czasu, aż nie znajdziesz stałego miejsca zamieszkania. A może będziesz miała szczęście i od razu znajdziesz wymarzone mieszkanie w idealnej dla Ciebie cenie? Kiedyś, po szczególnie bolesnym rozstaniu, trafiłam do mojego pierwszego samodzielnego mieszkania - miłej kawalerki w ulubionej dzielnicy - zaledwie parę tygodni po wyprowadzeniu się od byłego. Początkowo myślałam, że zanim coś znajdę, będę mieszkała u siostry przez całe miesiące. Eleganckie wyjście Jeśli to Ty jesteś tą, która się wyprowadza, postaraj się znaleźć na spakowanie swoich rzeczy taki czas, w którym Twojego byłego nie ma w domu. Im mniej macie teraz ze sobą kontaktu, tym lepiej. Jeśli to tylko możliwe, nie zgadzaj się na to, by to były spakował Twoje rzeczy. Choć powrót do miejsca, które dzieliliście, może być trudny, musisz być odpowiedzialna za swoją własność. Dodatkowo w zależności od tego, jak Twój były przeżywa Wasze rozstanie, Twoje rzeczy mogłyby nie dotrzeć do swojego nowego domu w jednym kawałku. Po tym, gdy już wszystko spakujesz, spróbuj zorganizować przeprowadzkę również w takim terminie, żeby Twojego byłego nie było w pobliżu. To złagodzi niepotrzebne napięcie i stres. Jednak jeśli Twój były postanowił, że będzie wszystko utrudniać, i chce być na miejscu, by pilnować, abyś nie narobiła bałaganu w jego mieszkaniu czy nie zabrała jakichś jego rzeczy (tak jakbyś chciała wziąć archiwalne numery pisemka dla panów albo jego gry komputerowe, które doprowadzały Cię do szaleństwa), poproś przyjaciółkę o towarzystwo i wsparcie moralne. Jest mniejsza szansa, że Twój były będzie zachowywał się jak palant przy świadkach. Pozostanie w miejscu (przy równoczesnym zrobieniu kroku do przodu!) To Twój były jest tym, który musi pójść w świat? Okaż mu tę samą grzeczność, jakiej oczekiwałabyś od niego, znikając z domu na czas, w którym będzie pakował i wynosił swoje rzeczy. Jeżeli obawiasz się, czy nie zniszczy lub nie ukradnie Twoich rzeczy, poproś godnego zaufania kolegę, by pilnował typa podczas Twojej nieobecności. Postaraj się też polubownie i najszybciej jak to tylko możliwe załatwić wszystkie kwestie depozytów, czynszu i innych opłat. Żadne z Was nie potrzebuje ciągnących się problemów, niskich zachowań ani przekleństw. W tym okresie jest Wam i tak wystarczająco trudno. Oboje jesteście dorośli, więc zachowujcie się jak dorośli (upewnij się, że oddał Ci wszystkie klucze, żebyś nie musiała obawiać się jego napadu porozstaniowej wściekłości o trzeciej nad ranem). Jeśli będziesz przestrzegała tych zasad związanych z mieszkaniem, Twoja rekonwalescencja po rozstaniu przejdzie o wiele bardziej gładko. Oczywiście, zawsze będą momenty, w których będzie Ci ciężko. Pamiętaj tylko - nawet gdy tkwisz w samym środku ponurego nastroju związanego z rozstaniem, Twój świat się nie kończy. Skończył się związek, dzięki czemu możesz wreszcie pójść do przodu (i to jest zupełnie niesamowite!). Czytaj też: Jak rozpoznać niebezpieczny związek? Fragment pochodzi z książki „Rozstanie. Pierwszy dzień Twojego lepszego życia!” autorstwa Lisy Steadman (Wydawnictwo Helion, 2010). Publikacja za wiedzą wydawcy.

Powiedzcie jak Wy się dogadujecie mieszkając z inną osobą i mając różne przyzwyczajenia? Mieszkamy z mężem w dość dużym mieszaniu, w którym każde z nas ma swój pokój. Ja pracuję w domu, mąż ma pracę za garanica, wyjeżdża co kilka miesięcy na jakiś czas i wraca. Kiedy jest w pracy wszystko jest ok, piszemy do siebie, rozmawiamy przez skypa codziennie itd. Kiedy jest w domu, dla mnie to oznacza totalny bałagan emocjonalny, nie wiem jak to proszę go, żeby zająl sie troche sobą bo ja muszę popracowac i idę do swojego pokoju- on jakby tego nie rozumie. Wchodzi co kilkanascie minut pod pretekstem czegoś, i to nie są ważne sprawy, po prostu chce sobie pogadać, czasem wchodzi do mnie kiedy widzi ze jestem na prawdę zajęta i potrzebuję się skupić i gada do psa, potrafi tak stac i gadać po kilkanascie minut. Jak widzi, że nie ma interakcji z mojej strony (mimo, że wczesniej zapowieedziałam mu, że “uciekam”, bo muszę się skupić) to robi smutną minę i wychodzi. Potem narzeka, że widzimy się tylko przy stole, jak jemy, a wg mnie to i tak jest dużo- codzienny obiad razem, potem często razem ogladanie filmów, wydaje mi się, że spędzam z mężem dużo czasu. Albo inny przykład- mąż wie, że nie lubię słuchać głośnej muzyki, szczególnie ze mamy inne gusta muzyczne, ale jakby w ogóle go to nie rusza, kiedy proszę go żeby po godzinie grania już wyłączył bo mam coś do zrobienia i nie mogę się skupić. To albo przycisza tak minimalnie, że i tak dudni z głośników, albo wyłącza ze zbolała mina a na drugi dzień to samo. Jeszcze inny przykład- ja jestem przyzwyczajona, że po jedzeniu, szczególnie jakiś bardzo zapachowych rzeczy typu jajka czy cebula zawsze z 5 min wietrzę, przed spaniem tez zawsze wietrzyłam swój pokój. Przy męzu nie mogę, bo on nie lubi. Musze siedzieć w smrodzie, mimo, że czasem na prawdę nie da sie oddychac jak mieszkanie kilka dni nie wietrzone. Najgorsze jest to, że mąż w ogóle nie widzi problemu, lub widzi, ale we mnie. Z wchodzeniem do pokoju i odrywaniem mnie od pracy, to w ogóle jakaś parodia, bo to on oskarża mnie, że ja się zamykam i nie robie mu za towarzystwo 24/dobę, mimo, że i tak spędzamy ze sobą dużo więcej czasu niż inne, normalnie pracujące małżeństwa. Uważa, że daje mi swobodę, jak przez godzinę zajmie sie sobą i nie wejdzie mnie angażować do rozmowy. Kiedy mówię, że takie coś mnie rozprasza, bo tracę wątek i już nie umiem potem pracować, to jeszcze się obraża. O jakimś posiedzeniu kazde osobno w celu oddania się jakimś hobby czy poczytaniu książki nawet czy posiedzeniu na kompie nie ma mowy, wg niego mój wolny czas powinnam poświęcać jemu. jak jestem zajeta pracą i on ma sam obejrzeć film, to jest nadąsany. Ja już nie wiem, czy na prawdę ja jeste jakąś samotnica, dziwaczką i powinnam siedziec sama w chatce na kurzej nóżce, czy trafił mi ise poprostu bardzo żądny uwagi mąż… poradźcie coś:(

napisał/a: alicja221 2009-05-07 23:01 Czy jestescie za tym, aby, nim sie zdecyduje na malzenstwo, ze soba zamieszkac? Ja przez pewien okres czasu bylam za tym, aby poznac przyzwyczajenia swojego partnera, zobaczyc, jak sie zachowuje na co dzien, itp. Jednak, gdy zapytalam o zdanie mojego chlopaka, on odpowiedzial, ze wolalby od razu wziac slub, bo takie mieszkanie "na kocia lape" do niczego dobrego nie prowadzi i roznie sie to konczy. W sumie ma sporo racji... bo jest to w pewnym sensie "pojscie na skroty", bo w razie czego mozna sie rozstac bez wiekszych koncekwencji. Poza tym faktycznie obserwujac takie pary okazuje sie, ze dlugo sie nie pobieraja, bo "tak jest dobrze i po co cokolwiek zmieniac". Malzenstwo nie jest dla nich zadnym przezyciem i w wielu przypadkach sprowadza sie wrecz do "podpisania papierka". Czesto pobieraja sie pod wplywem naciskow rodzicow lub ciazy. A jakie jest Wasze zdanie? napisał/a: kasiasze 2009-05-07 23:38 Myślę, że w dużej mierze jest to kwestia wiary i religijności. Moim zdaniem rzeczywiście ludzie powinni zamieszkać ze sobą, gdy stwierdzą, że to jest TO, partner na życie itepe. Różnie się jak wiemy może ułożyć (odpukać!), ale należy zawsze być przekonanym, że to na zawsze. Ślub to piękna sprawa, niezależnie czy cywilny czy także kościelny. To pewne zobowiązanie, obdarzenie uczuciem ogromnym. Można zamieszkać "przed ślubem", gdy się jest się pewnym lub .. prawie pewnym :), że ten ślub się chce wziąć ... napisał/a: Zakk 2009-05-07 23:47 ashley86 napisal(a):bo jest to w pewnym sensie "pojscie na skroty", bo w razie czego mozna sie rozstac bez wiekszych koncekwencji. Poza tym faktycznie obserwujac takie pary okazuje sie, ze dlugo sie nie pobieraja, bo "tak jest dobrze i po co cokolwiek zmieniac". Malzenstwo nie jest dla nich zadnym przezyciem i w wielu przypadkach sprowadza sie wrecz do "podpisania papierka". Czesto pobieraja sie pod wplywem naciskow rodzicow lub ciazy. A jakie jest Wasze zdanie? Cóż, popierając własnym doświadczeniem mógłbym się ogólnie zgodzić z tym stwierdzeniem w jakichś 80%, pozostałe 20% podsumowałbym jako że "to co napisałaś nie jest regułą". Sam mieszkałem z kobietą ponad rok, a jako że byliśmy już długo ze sobą to mieszkaliśmy "jak stare dobre małżeństwo". I chociaż miło to wspominam, to faktycznie patrząc z innej perspektywy stwierdzam, że było trochę tak jak piszesz. Było fajnie, ale czegoś mi brakowało. Chociaż wcale nie jestem jakoś specjalnie moralny, a to co myślą o mnie ludzie wokół mam generalnie gdzieś, jednak czułem że tak żyjemy trochę "na nielegalu". Chodziła mi po głowie ta "kocia łapa", a nasz związek stanął w miejscu zamiast iść do przodu, jakbyśmy tego oczekiwali właśnie po tym zamieszkaniu razem. Ja od początku nie chciałem z nią mieszkać, ale ona przez okrągły rok wierciła mi dziurę w brzuchu że w końcu zgodziłem się dla świętego spokoju. W tej chwili jestem zdania że dopiero po ślubie zamieszkam z kobietą, ale przecież tylko krowa nie zmienia zdania Ale tak jak piszę nie jest to regułą i w innym przypadku takie zamieszkanie może się "potoczyć" zupełnie inaczej. napisał/a: magg82 2009-05-08 00:44 Ja rozumiem w 100% ludzi który decydują się na wspólne mieszkanie przed ślubem, szczególnie w przypadku, gdy obydwoje są poza swoim miastem rodzinnym i wynajmują mieszkanie czy pokój. Sama jednak nie zdecydowałam się na wspólne mieszkanie przed ślubem. Bardzo chciałabym, żeby ślub coś w naszym życiu zmienił, żeby to nie byłoashley86 napisal(a):podpisania papierka Postanowiłam sobie, że nie będę mieszkać z żadnym facetem przed ślubem tak bez zobowiązań, bo w razie rozstania czułabym się nie w porządku w stosunku do mojego przyszłego męża (może to jakieś dziwne ale jakoś tak tam ). Są osoby, które postanawiają ze sobą zamieszkać przed ślubem "dla testu". To wg mniej nie jest fair - mam zamieszkać z moim mężczyzną po to, żeby go sprawdzać, czy się nadaje na męża - hmm, no nie wiem I tak wiem, jaki jest i czego się mogę po nim spodziewać, nie potrzebuję go dodatkowo testować napisał/a: Maadii 2009-05-08 03:18 Co do mieszkania przed slubem to wydaje mi sie, ze sprawa czasem nie jest taka prosta. Wiem z wlasnego zycia. Jestem katoliczka i kiedys swiecie wierzylam, ze nigdy nie zamieszkam z moim chlopakiem przed slubem. Ale zycie mnie troche zaskoczylo i tak od jakiegos czasu coraz wiecej czasu spedzamy razem, u mnie. Niby formalnie nie mieszkamy razem, bo kazde ma swoje mieszkanie. Ale praktycznie to od trzech miesiecy noce, ktore on spedzil u siebie mozna pliczyc na palcach jednej reki. I teraz jetem na etapie zastanawiania sie czy warto sie oszukiwac i udawac ze nie mieszkamy razem czy spojrzec prawdzie w oczy. Dodam, ze pod wgledem ekonomicznym bardzo by nam ulatwialo sprawe pracenie jedngo czynszu. A poza tym slub tez bedzie, bo to jest wlasnie TEN;) Dlatego nauczona wlasnym doswiadczeniem wiem, ze kazdy przypadek nalezy rozpatrywac z osobna. Bo ja nadal wolalabym najpierw wyjsc za maz, a potem mieszkac razem tylko ze pobrac sie to kwestia conajmniej kilku miesiecy. napisał/a: ~gość 2009-05-08 10:09 A my mieszkamy razem prawie od roku. I nie uważam żeby to było "pójście na skróty", a rozstać się bez większych konsekwencji o wiele łatwiej gdy się spędza ze sobą mniej czasu niż gdy ma się siebie 24 godziny na dobę. Nie zamieszkaliśmy ze sobą "dla testu" jak to ktoś tutaj nazwał, ani dlatego że tak nam było łatwiej bo będzie jeden czynsz czy coś, tylko dlatego że oboje tego bardzo chcieliśmy. napisał/a: Mika88 2009-05-08 11:15 ja osobiscie nie wyobrazam sobie zeby wziasc slub bez wczesniejszego mieszkania ze soba :) ale to jest tylko moje skromne zdanie ;P wole miec pewnosc, ze to wlasnie TEN i to z nim chce isc dalej przez zycie. Bedac z partnerema chodziennie przez prawie caly czas moge dokladnie go poznac, jego zachowanie w roznych sytuacjach itp a widzac sie z nim dajmy na to raz na jakis czas jest to malo mozliwe, wiadomo tez, ze mieszkajac razem praeie wszystkie rzeczy zalatwia sie razem takze tutaj tez partner bedzie mial duze pole do popisu ;P moze jeszcze kiedys zdanie zmienie bo roznie to bywa w zyciu jednak na dzien dzisiejszy jestem jak najbardziej za wspolnym mieszkaniem przed slubem :) napisał/a: filia 2009-05-08 13:53 My nie mieszkaliśmy przed ślubem razem (a bylismy ze sobą 4 lata) i dla mnie przede wszystkim było to piękne, że noc przed ślubem - jeszcze u rodziców, a noc po slubie - razem we własnym mieszkaniu :) (własnym nie mam na myśli, że jest notarialnie nasze, bo nie jest ale poniewaz w nim mieszkamy wieć dla mnie jest "nasze" :)) i dla mnie było to wspaniałe, że tak ważną dla mnie zmianę w życiu jaką jest slub moge podkreślić przez wspólne zamieszkanie poza tym było mnóstwo innych powodów i ogólnie jestem zdania, że wspólne zamieszkanie jest tylko i wyłącznie dla małżonków,a mieszkanie bez ślubu jest udawaniem małżenstwa, którym się nie jest, ale zeby to dokładnie wytłumaczyć i opowiedzieć, to potrzeba by było kilkugodzinnej rozmowy na żywo a na pewno nie jednego posta na forum :) napisał/a: ~gość 2009-05-08 13:59 ashley86 napisal(a):bo jest to w pewnym sensie "pojscie na skroty", bo w razie czego mozna sie rozstac bez wiekszych koncekwencji. a jak się ma ślub, to albo trzeba się rozwieść, co jest już większym zachodem, albo męczyć w tym nieszczęśliwym małżeństwie ;) ja z jednej strony chciałabym sobie pomieszkać przed ślubem (choć może wystarczyłby mi jakiś długi wspólny wyjazd, typu miesiąć np), do tej pory byłam za takim wcześniejszym mieszkaniem, ale koniecznie z perspektywą ślubu (a nie tak jak moja niespełna 19-letnia kuzynka od półtora roku mieszka z 9 lat starszym facetem i ani perspektyw na ślub nie roztaczają :/ ), ale po przeczytaniu posta filia, tak sobie pomyślałam, że magiczne jest filia napisal(a):noc przed ślubem - jeszcze u rodziców, a noc po slubie - razem we własnym mieszkaniu :D napisał/a: aniawawa1 2009-05-08 14:32 My tez nie mieszkamy razem tak na stale, ale ze 3 noce w tygodniu spedzamy razem. Na samym poczatku jasno powiedzialam, ze wspolne mieszkanie dopiero po slubie, zostalo to zaakceptowane przez druga napisal(a): noc przed ślubem - jeszcze u rodziców, a noc po slubie - razem we własnym mieszkaniu :) No wlasnie to jest ta magiczna chwila dodatkowo podkreslajaca ten wazny moment. napisał/a: filia 2009-05-08 15:57 aniawawa napisal(a):Na samym poczatku jasno powiedzialam, ze wspolne mieszkanie dopiero po slubie, zostalo to zaakceptowane przez druga strone. my byliśmy pod tym względem całkowicie jednomyślni :) dużo rozmawialiśmy (i rozmawiamy nadal) o tym dlaczego i co nam to daje/dawało ale żadnemu z nas nawet przez myśl nie przeszło inne rozwiązanie :)aniawawa napisal(a):filia napisal(a): noc przed ślubem - jeszcze u rodziców, a noc po slubie - razem we własnym mieszkaniu :) No wlasnie to jest ta magiczna chwila dodatkowo podkreslajaca ten wazny moment. ja bym powiedziała: wspaniała zmiana, podkreslająca wagę podjętej decyzji (małżeństwa) oczywiście wiąze się z tym mnóstwo pozytywnych uczuć, przede wszystkim radości, słowo magiczny jak dla mnie nie do końca to oddaje ;) napisał/a: ~gość 2009-05-08 21:14 to już semantyka, każdy inny stosunek ma do danego słowa i inne uczucia mogą się z nim wiązać ;)

. 274 145 319 317 415 475 112 119

jak sie rozstac mieszkajac razem